ฉันรู้สึกว่าตัวเอง...เหงา
เพราะความปวดร้าวที่เธอมีให้
หมางเมินความรักจางหายไป
ทำใจไม่ได้สักที...

   จะให้ลืมเธอมันไม่ง่ายนัก
จะให้ลืมรักที่เคยมีกันเก่าก่อน
จะให้ลืมความเอื้ออาทร
จะให้ลืมความร้าวรานที่มี
จะให้ทำอย่างนี้ไม่มีทาง...

...เสียงเพลงแห่งรัก...ลมพัดใบไม้ไหว..อยากที่จะลืมรักในใจ...เพราะหัวใจเธอไม่มั่นคง...

    เธออาจมีเหตุผลบางอย่าง...
ที่มาคุยกับฉันไม่ได้...
ไม่มีแม้แต่คำปลอบใจ...
ไม่มีแม้รอยยิ้มที่แสนดี...
เป็นเพราะฉันมีฐานะ...(ไม่ดี)
เธอจึงพยายามให้ฉันไป..
ความรักมิได้อยู่ที่แค่นี้...
    ...แต่มันอยู่ที่...
ความเข้าใจ..กันและกัน

ถึงแม้สักวันเราต้องเลิกลา...
จงเชื่อมั่นว่าฉันไม่มีใคร...
หัวใจมันคงอ่อนล้าเกินไป...
ที่ต้องเริ่มต้นใหม่กับใครสักคน...
จึงอยากอยู่อย่างนี้...
พักหัวใจที่กำลังสับสน...
หัวใจที่เจ็บชาปวดร้าวชอบกล...
ก็เพราะคนที่ฉันรัก...

      วันนี้ไม่มีกำลังใจ...
ไม่รู้สินะมันท้อท้อ...
อาจเป็นเพราะคนที่เรารัก...
ไม่สนใจใยดี...
เหงาๆซะมากเลย...
ทำไมเธอใจร้ายอย่างนี้...
ฉันรักเธอนะคนดี...
แต่เธอกลับไม่ใยดีฉันเลย...